1. Waarom het Pieterpad?

Gelopen van

maandag 16 augustus

tot en met

vrijdag 3 september 2010



 

 

 


 

Inleiding:


Het plan om het Pieterpad te lopen is voor ons ontstaan doordat we een goede voorbereiding wilden treffen op volgend jaar 2011. Dit is namelijk het jaar waarin we de Camino naar Santiago de Compostela willen gaan lopen.
We zijn al een paar jaar bezig met langere afstanden wandelen maar hadden nog nooit een langere trip dan 4 dagen met bepakking gelopen. Om goed te kunnen inschatten of de reis naar Santiago haalbaar zou zijn voor ons, wilden we ook een keer een langere afstand lopen. Dit hebben we nu gedaan door in onze vakantie het Pieterpad te lopen. Een prachtig pad uitgestippeld door Toos Goorhuis-Tjalsma en Bertje Jens, waar wij 19 dagen van hebben mogen genieten. 

Het was, zeker in de 1e week, geen gemakkelijke opgave. We vonden het allebei redelijk zwaar om te doen. Ook omdat we gepland hadden om dagelijks gemiddeld 25 kilometer te lopen. Dit, met bepakking op onze rug die we ook volgend jaar mee gaan nemen, maakte de wandeltocht niet altijd even makkelijk. Peter Paul had 18 kilo op zijn rug en ik ongeveer 14.
Na het bereiken van ons eindpunt voor de dag, werd onze tent opgezet, en hadden we als het goed was al boodschappen in de laatst dichtstbijzijnde supermarkt gedaan, om onze avondmaaltijd te kunnen koken. Na het eten was het opruimen en weer de route uitstippelen voor de volgende dag. Omdat wij meer dan de gemiddelde Pieterpad-etappes liepen per dag, moesten we elke avond bekijken welke camping we de volgende dag konden bereiken. Alleen bij slecht weer hebben we gebruik gemaakt van “vrienden op de fiets”, een organisatie van particulieren die in hun huis een ruimte beschikbaar stellen voor overnachting van gasten.

Dit alles tegen een redelijke prijs, inclusief ontbijt. We kijken er met een goed gevoel op terug. De vakantie was geslaagd en we hebben de mooiste stukjes natuur van Nederland gezien. Plekken waar je anders nooit komt. We hebben dagen lang door bossen en heide gelopen zonder een dorpje te zien. Dat was alleen al bijzonder in zo’n dicht bevolkt land als Nederland.


Het verslag over onze vakantie is geen verslag over de mooie natuur en welke bezienswaardigheden we allemaal gezien hebben. Dit kan iedereen zien en lezen in de boekjes over het  Pieterpad zodat wij er niet nog eens over hoeven te schrijven. Ons verslag gaat over onze belevenissen, bijzondere ontmoetingen, ervaringen, ontberingen en emoties tijdens deze reis door Nederland.






Reacties

2. Help, de Paddepoelsebrug ligt eruit...

Dag 1 Maandag 16 Aug

 

Pieterburen-Groningen

Routekilometers:29,

omgelopen 1,5 kilometer doordat de Paddepoelsebrug er uit lag 

 

 

We zijn die maandagochtend om 05.30 uur opgestaan. Onze rugzakken hadden we al compleet ingepakt klaar staan. Het brood lag al gesmeerd in de koelkast. Om 06.15 uur werden we opgehaald door een collega van Peter Paul. Hij zou ons naar het station in Oss brengen waar onze trein om 06.44 uur vertrok. We waren vroeg op het station, ruim 20 minuten eerder, en besloten de eerdere trein van 06.34 uur te nemen die ook naar Den Bosch ging. We zouden hierdoor waarschijnlijk niet eerder in Groningen aankomen, maar we konden maar vast onderweg zijn, nietwaar….? 
We vonden het allebei best spannend… Nu ging onze wereldtrip (met het oog op Santiago) echt beginnen….
Doordat er een omleiding was rondom Arnhem, werd onze reis via Utrecht – Amersfoort omgeleid. Rond 10.30 uur waren we in Winsum waar we de bus naar Pieterburen namen. Daar aangekomen hebben we natuurlijk eerst de nodige foto’s gemaakt en een lekker kopje koffie gedronken op het terras tegenover “Grand café bij de buren van Pieter”. Dit café was namelijk niet open op maandagmorgen.

                        

Om 11.30 uur starten we met lopen en werden na even zoeken de eerste stappen in de goede richting gezet. De 1e stop die we hadden was in Winsum na 11,2 kilometer. In Winsum hadden we zin in koffie met iets lekkers erbij, maar helaas bleken alle horecagelegenheden dicht op maandag. Een kleine domper maar gelukkig was er de warme bakker Rutgers, die wel open was en die ook wat tafeltjes en stoeltjes buiten had gezet. Hier maakten verschillende mensen dankbaar gebruik van en wij dus ook. Na een rustpauze met een heerlijke cappuccino en een chocoladebol, konden wij er weer even tegen.Het viel ons op dat de locale bewoners allemaal erg vriendelijk waren. Het vooroordeel dat noorde-lingen “stug” zijn, daar hebben wij helemaal niets van gemerkt, integendeel… de mensen waren bijzonder aardig en behulpzaam. 
We kwamen onderweg verschillende “Pieterpadlopers” tegen. We troffen een stel in de bus van Winsum naar Pieterburen die hun auto in Winsum hadden geparkeerd en de 1e etappe gingen lopen om zo voor het eerst te proeven van het Pieterpad.


Onze 1e etappe zou die dag moeten gaan tot aan Groningen omdat er voor die tijd geen kampeermogelijkheden zijn behalve in Winsum en in Garnwerd. dat vonden we te snel omdat we tenslotte een gemiddelde van 25 km per dag wilden halen. Dat de 1e dag zwaar zou worden wisten we. Ons plan was dan ook om die dag langer door te lopen en dan gebruik te maken van een “ vrienden op de fiets” accommodatie. Als dit goed beviel zouden ze zeker meerdere etappes gaan lopen. De vrouw was jaloers op ons en zou zo graag met ons meegegaan zijn. Zo troffen we ook een eenzame fietser met veel bepakking. Hij zat op een bankje te rusten toen wij hem vroegen of we erbij mochten komen zitten. Dat vond hij geen probleem en hij begon te vertellen: Hij kwam uit Amsterdam en deed dit al jaren. Hij genoot zichtbaar van het alleen zijn en zijn fietstocht door deze schitterende natuur.

Peter Paul had in de voorafgaande week al een adres gebeld midden in de stad Groningen met de vraag of wij er die avond zouden kunnen logeren onder voorbehoud dat we zover zouden komen die dag.De man des huizes belde vroeg in de middag om te vragen of het waarschijnlijk was dat wij die avond bij hen zouden logeren. Omdat we op dat moment Winsum al hadden bereikt wisten we dat dat wel haalbaar zou moeten zijn. We verwachtten ‘s avonds rond 20.00 uur in Groningen te zijn.

Het laatste stuk naar Groningen viel tegen omdat de Paddepoelsebrug eruit lag en we een heel eind om moesten lopen. Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen. Gelukkig was ons logeeradres op 50 meter afstand van het Pieterpad bij Jenne en Annelies Oosting. We werden hartelijk ontvangen met een heerlijk bakje koffie.
Na een praatje gemaakt te hebben zijn we naar onze (zolder) kamer gebracht die er netjes en knus uitzag. Jenne droeg mijn rugzak naar boven wat fijn was. Heerlijk gedouched en daarna naar een Mexicaans restaurant in de buurt om te eten. De vermoeidheid van de 1e dag ging parten spelen, dus na het eten terug naar ons logeeradres en lekker onder de wol.





Reacties

En ze trok een gezicht van afgrijzen 


Dag 2, routekilometers: 28,5

Groningen - Zeegse
Dinsdag 17 augustus 2010

 


Na een heerlijk ontbijtje bij Jelle en Annelies zijn we uiteindelijk om 08.45 goed op weg. Het eerste stukje door het Noorderplantsoen alwaar men volop aan het opbouwen is voor het Gronings beroemdste festival Noorderzon wat op 21 augustus begon.
Helaas hebben wij we er weinig van gezien omdat we op doorreis waren naar onze volgende bestemming, het plaatsje Zeegse. Een tweetal opbouwers vroeg ons waar de reis naar toe ging? “Naar Maastricht.” antwoordden wij. Vol bewondering zei een van de twee heren “Nou, dan zul je wel een paar stevige kuiten krijgen”, waarop ik lachend antwoordde; “die hoef ik niet meer te krijgen, want die heb ik al!” 
We liepen uit het park, via de Noorderhaven, door de binnenstad en uiteindelijk Groningen weer uit richting Haren.

Van Haren naar Zuidlaren.
Vanaf 14.00 uur begon het te regenen. We hadden alleen nog maar regen, regen en regen. We wilden aanvankelijk naar “camping Vledders”, maar door het slechte weer hadden we besloten langer door te lopen en weer bij een “vrienden op de fiets” adres te gaan overnachten. In Zuidlaren aangekomen was het ondertussen 17.00 uur en we besloten in de stromende regen onder een grote parasol bij een knus eettentje te gaan zitten.( broodjeshuis “La Veranda”) De temperatuur buiten was tenslotte goed… Op het terras was het goed toeven. Wij bestelden een heerlijke patat frites met witte wijn en bier. De combinatie was goddelijk. Onder de parasol maakten we plannen voor onze overnachting, en bestelden nog een biertje en een wijntje. We belden ons gekozen adres in Zeegse alwaar we terecht konden. We moesten zelf ons bed op maken omdat de vrouw des huizes niet thuis was. Toen we de serveerster vroegen of het nog ver lopen was naar Zeegse keek ze ons ongelooflijk aan en zei dat het nog ongeveer 6 kilometer was. “Oh, dat moest nog wel gaan, zeiden wij”. “Ja, antwoordde ze, als je van lopen houdt dan wel…” en ze trok een gezicht van afgrijzen.Geen liefhebster van wandelen dus, dat was duidelijk…

Voordat we onze tocht naar ons logeeradres begonnen, zijn we nog snel even de supermarkt ingegaan om onszelf van een lekker wijntje en biertje voor die avond te voorzien. Droog staan in onze vakantie was tenslotte niet ons sterkste punt deze reis. Vrolijk zetten we onze tocht voort om vervolgens om 19.45 uur op ons adres van de familie Kajim aan te komen, ongeveer 15 minuten van de route af. De eerste kennismaking verliep wat stug. We waren nat en moesten onze schoenen op de mat zetten. Ook moesten we opletten dat we met onze rugzak het schilderij niet van de muur zouden stoten. Omdat schoenen uittrekken met de rugzak aan een hels karwei is, stonden we in het kleine halletjes vreselijk te stuntelen om alles te doen wat hij vroeg. In het keukentje werden de gegevens uitgewisseld en werd er gewezen op een lijstje met “huisregels” die we verzocht werden na te lezen en na te komen. Ook werden we verzocht om voor 09.30 uur te vertrekken. Dat was geen punt want dat waren we toch al van plan… Nadat meneer Kajim weg was kon het relaxen beginnen… De heerlijke warme douche deed ons goed en het bed was ook snel opgemaakt. We hebben heerlijk geslapen.





Reacties

Broodje knakworst als diner

Woensdag 18 augustus 2010

Zeegse - (randje) Schoonloo
Dag 3, routekilometers: 28,0

 

 



Na een stevig ontbijt (stond klaar in de in de koelkast), zijn we rond 09.15 uur weer op pad gegaan. We hadden weer een lange route uitgestippeld omdat er eerder geen camping was die op de route lag. Het was een prachtige dag die door de Gasterse duinen en het Ballooerveld, het grootste restant ‘woeste duinen’ ging. Een prachtig natuurgebied wat sinds 1984 door een kudde van 400 schapen onderhouden wordt. Een hond liep als hoeder van de schapen ze dreef ze steeds de goede richting in. Het was een bijzonder gezicht op die heide.
In tegengestelde richting kwamen we twee heren tegen die ieder jaar 4 dagen met zijn tweeën een gedeelte van het Pieterpad liepen. Ook zij genoten zichtbaar van het stukje natuurgebied waar ze net doorheen gekomen waren. Ze wensten ons succes en wij hen een prettige voortzetting.

De hele dagroute liepen we door heidegebied en bossen. We kwamen nauwelijks in de bewoonde wereld wat best apart is voor Nederland. Dat betekende waarschijnlijk geen supermarkt en dus ook geen eten voor de avond. Hopelijk was erop de camping iets te krijgen… We arriveerden we om 18.30 uur op Camping “de Warme Bossen”. Gelukkig was er een kantine en een (heel klein) winkeltje. De kantine sloot om 19.00 uur (vroeg), dus besloten we snel naar het kampeerterrein te lopen waar PP de tent vast op ging zetten en ik direct terug liep naar het winkeltje om ons avondeten te scoren. In het winkeltje was bijna niets te krijgen. Wat chips, pinda’s, cup a soep etc. Brood was er ook niet, maar wel uit de diepvries. “Als we dat even uit de zak haalden was het zo ontdooid”, zei de juffrouw. Wel hadden ze bier en rosé wat voor ons avondje bij de tent toch onontbeerlijk was… Die avond aten we broodjes met knak-worst. Voor het ontbijt hadden we appels en chocomelk.

Niet echt veel maar het vult goed en is calorierijk. We zijn die avond weer op tijd naar bed gegaan. De vermoeidheid zat er goed in. 



Reacties

“Je moet je niet voorbereiden, gewoon aanlopen….”

Donderdag 19 augustus 2010,

van Schoonloo naar Sleen
Dag 4, routekilometers: 26

 



Om 07.10 uur opgestaan waarna we om 08.45 uur vertrokken. Zoals al gezegd bestond ons ontbijt uit chocomelk, ontbijtkoek en een appeltje. Onderweg maakten we kennis met Kurt en zijn vrouw die ook het Pieterpad liepen.
Kurt had vanaf het 1e weekend van april tot begin juli de route naar Santiago de Compostela gelopen samen met een wandelmaat . Aanvankelijk zou zijn vrouw meelopen naar Santiago, maar naarmate de datum dichterbij kwam waren er voor haar allerlei bezwaren om mee te gaan en dacht ze dat ze het niet zou redden. Kurt had het een geweldige ervaring gevonden en toen hij hoorde dat wij volgend jaar gaan lopen zei hij: “ je moet niet voorbereiden, gewoon aanlopen”…
Enige voorbereiding leek ons toch wel noodzakelijk, wij zij allebei types die zeker willen zijn van ons kunnen. Dus gaan we vrolijk door met trainen… Toen Kurt terug was van zijn reis naar Santiago vroeg hij aan zijn vrouw waar ze naar toe zouden gaan met vakantie. “Het Pieterpad” antwoordde ze direct. Om een beetje te kunnen voelen wat hij ervaren had tijdens zijn reis naar Spanje. Nu liepen ze daar samen… We zijn een heel eind met ze opgelopen en hadden natuurlijk gesprekstof genoeg. 

Onderweg kwamen we verschillende groepjes mensen tegen die met een dagrugzakje liepen. We raakten in gesprek en hoorden dat zij bij een groep hoorden. “Op stoute schoenen” . De groep bestond uit 19 mensen die gezamenlijk of individueel het Pieterpad liepen. Zij liepen in 4 weken de hele route. Niet iedereen liep 4 weken mee, ook 1 week was mogelijk. Zij liepen van camping naar camping terwijl hun bagage werd vervoerd naar de volgende (mini) camping.

Ze vertelden ons dat hun eindpunt voor die dag camping “Pieterom” was in Sleen, en dat het een leuke minicamping was waar op 50 meter afstand een supermarkt was. 

Dat stond ons wel aan want we wilden vanavond weer eens zelf een potje koken. Ook kwamen we die dag 2 jonge jongens met volledige bepakking tegen, Siebe en Alexander Beemsterboer. Zij liepen het 1e boekje van het Pieterpad. Ze waren op zaterdag begonnen en hoopten dinsdag, anderhalve week later, in Vorden te zijn. Aan het einde van de dag besloten we dan ook naar “Pieterom” te gaan, nadat we ons in de supermarkt behoorlijk wat boodschappen hadden aangeschaft.
We arriveerden op de camping en mochten onze tent opzetten bij een picknicktafel, die bij een huifkar hoorde. We waren allang blij dat we een bank hadden om op te zitten en een tafel om aan te koken. Siebe en Alexander bleken ook voor deze camping te hebben gekozen en hadden hun tentje al opgezet. De groep “Op stoute schoenen” was al compleet gearriveerd. We zetten ons tentje op en Leon Hermans, organisator van de reis, kwam een praatje met ons maken. Als we vanavond nog zin hadden waren we welkom in de overdekte schuur om ons bij het gezelschap te voegen en een glaasje te drinken. Dat leek ons wel gezellig en we zeiden te komen. De praktijk liep echter anders omdat we na het verrukkelijke potje wat PP gekookt had (ratatouille van kip, paprika, tomaat, ui, champignons, aardappeltjes en tomatenpuree) onze oogjes niet meer open konden houden. Moe en voldaan kropen we in de tent in ons bedje.




Reacties

Macaroni eten bij een engel uit Holtheme

 

Vrijdag 20 Augustus

van Sleen naar Gramsbergen
Dag 5, routekilometers: 30,5 en 2,5 kilometer omgelopen.

 



Omdat het deze dag een zeer warme dag zou worden besloten we vroeg op te staan en vroeg te vertrekken. Uiteindelijk viel dat vroeg vertrekken nogal mee, want we waren pas om 09.15 echt op weg. Dat kwam doordat de eigenaresse van de camping had gezegd dat er bij de AH Supermarkt in Sleen een heerlijke koffiecorner was waar dagelijks veel wandelaars hun ontbijtkoffie gingen drinken. Een goed plan, dan konden we gelijk nog even een zak krentenbollen voor onderweg kopen. Bij AH aangekomen zochten we de koffiecorner op die in het voormalige woonhuis van de filiaalhouder bleek te zijn. Een hele ingerichte keuken speciaal voor iedereen die koffie wilde. Krantje erbij en heerlijke koekjes.Ook Siebe en Alexander hadden dit plekje gevonden en zin in koffie voor vertrek. We lieten het ons goed smaken en trakteerden onszelf op een aantal koekjes van AH. Als je wandelt met zware bepakking moet je vooral goed eten en voldoende calorieën binnen krijgen. We hadden tenslotte nog een lange zware dag te gaan…. De jongens hadden ook hetzelfde plan als wi,j om naar dezelfde camping als eindpunt voor vandaag te gaan. We zouden zien of we het allemaal zouden halen vandaag….
In Coevorden aangekomen, na ongeveer 20 kilometer gelopen te hebben, was het tijd voor een pauze midden in het gezellige stadscentrum. Op een terras van ‘’t Geveltje” zaten al wat mensen van “Op stoute schoenen”. We vleiden ons neer, nadat we ons vakkundig van onze rugzakken hadden bevrijd, en relaxen maar…. Helaas duurde dat voor mij maar even want ik bedacht mijzelf dat ik ergens in een stad nog even naar de apotheek moest. Ik had i.p.v. 20 dagen medicijnen, voor mijn hoge bloeddruk, maar 1 strip met voor 10 dagen medicijnen bij me. Bij de apotheek duurde het allemaal nogal lang omdat ze contact op moesten nemen met mijn huisarts die de goedkeuring moest geven.

Ik belde PP dat het nog wel even kon duren. “Geen probleem”, zei hij “Ik zit hier heerlijk in het zonnetje aan een grote witbier”. Na ongeveer een uurtje kwam ik terug op het terras en de stemming was uitstekend. De dames hadden pret en PP had het zich goed laten smaken. Tijd om onze reis te vervolgen… we waren tenslotte nog niet bij ons eindpunt. Dat lag voor dag 5 in Gramsbergen, nog eens ruim 11 kilometer verder. Onze reis werd vervolgd door vele weilanden. Het werden een paar zware laatste kilometers door de warmte, de lange afstand, de zere voeten en het witbier. PP had het er moeilijk mee…. Gelukkig kwamen we halverwege Coevorden en Gramsbergen een toetjesbankje tegen. Een heerlijke verrassing voor dat moment. Een picknicktafel met daarop een gevulde koelbox met daarin heerlijke gekoelde boerenyoghurtjes. We namen er gelijk allebei 2 en deden het geld hiervoor in de spaarbox die aan de picknicktafel was vastgemaakt. Gelukkig dat dat nog kan in dit deel van Nederland.

Na een half uurtje rust en bezinning kon onze reis weer verder, we hadden weer even bijgetankt… Het was ondertussen al tegen 18.00 uur en we wisten niet of de camping die wij voor ogen hadden nog bestond. We hadden tijdens onze trip al vaker meegemaakt dat een camping plotseling op was gehouden te bestaan. En niets is zo erg als doodmoe eindelijk bij je eindpunt aankomen en dan tot de ontdekking komen dat de camping niet meer bestaat…


Een eind verderop weer een picknicktafel met een koelbox erop. Welke lekkernijen zouden hierin zitten? Uit de koelbox kwamen heerlijke gekoelde frisdranken die op deze warme dag met veel gulzigheid gedronken werden. We namen onze tijd om weer wat bij te tanken. De energie raakte steeds sneller op deze dag… We betaalden, schreven wederom in het gastenboek en bedankten voor de verfrissingen. Siebe en Alexander waren ons voor geweest zo bleek uit het gastenboek. Hopelijk hadden zij de camping ondertussen gevonden, maar we hadden hun telefoonnummer niet om het te kunnen vragen… Weer onderweg op naar de laatste kilometers. De laatste loodjes bleken iedere dag weer opnieuw ook echt het zwaarste te wegen. Het ging steeds moeizamer en we waren er nog steeds niet. PP had het zwaar en moeilijk. Deze dag vrat energie… 


Rond 19.00 uur zijn we aangegaan bij een huis aan de Holthemerseweg in Holtheme. De vrouw des huizes (Nina Prenger) was in de tuin aan het werken en wist ons, daarnaar gevraagd, te vertellen dat er geen camping was in Gramsbergen. Ze wilde ons wel naar een camping brengen die 2,5 kilometer van de route lag. 
Omdat we het even niet wisten en twijfelden en omdat van onze gezichten te lezen viel dat we er een heel eind doorheen zaten vroeg zij ons om even te komen zitten in de tuin. Voor we het wisten zaten we aan een heerlijk bord macaroni met stukjes tomaat en kroepoek. Een welkome verrassing. Als toetje ook nog een schaaltje overheerlijke vanillevla. 
Deze ontzettend lieve en gastvrije vrouw had er onbewust voor gezorgd dat we nieuwe energie kregen en onze reis weer konden hervatten. 

We besloten toch naar de camping in Gramsbergen te gaan zoals op onze kaart vermeld. In het dorp werd ons bevestigd dat er bij de jachthaven nog een hele kleine camping was. Deze bleek alleen toegankelijk voor Pieterpadlopers en mensen die anderszins te voet of per fiets op doortocht waren. 
De camping dus waar we naar zochten. Rond 20.00 uur waren we op de camping van jachthaven “t Hooge Holt” in Gramsbrergen.

 

De havenmeester kwam naar ons toe en zei dat we ons tentje op konden zetten. We betaalden de belachelijke prijs van 2,50 euro en 0,50 cent voor het douchen. Ook leenden we voor het zelfde geld nog twee stoelen en een tafel. Na zo’n dag als vandaag hadden we absoluut geen zin meer om op de grond te moeten zitten. Op het campingterreintje stond slechts 1 tentje meer….. dat van Siebe en Alexander Beemsterboer. Ze hadden het eindpunt al 2 uur eerder bereikt. Die avond hebben we gezellig met zijn 4-en zitten kletsen en een biertje en glaasje rosé gedronken. We leerden de jongens wat beter kennen. Ze waren 20 en 21 jaar oud, 2 neven, hun vaders waren broers. Ze zaten allebei op judo en ze studeerden allebei nog, chemie en rechten. Het was zowaar heel gezellig…..
Ze liepen deze tocht omdat hun vader deze vroeger ook had gelopen. En voor de uitdaging… Ze hoopten op dinsdagmiddag op het station in Vorden te zijn. Dan hadden ze het 1e deel van het Pieterpad gelopen en zouden ze de trein naar huis nemen (Hoorn).

Nadat we die avond buiten bij onze tenten hadden gezeten, en steeds weer de uitspringende buitenlamp van het terrein hadden geactiveerd, was het mooi geweest voor die avond en zonken we moe maar voldaan in onze 2-persoonsslaapzak… (heerlijk).

 







Reacties

Voetenleed

Zaterdag 21 augustus 2010

Gramsbergen - Ommen
Dag 6, routekilometers: 28,5

 

 



We vertrokken om 08.30 uur, dat was best wel snel nadat we onze tent hadden ingepakt. Ons ontbijt bestond uit 2 bekers volle chocomelk en 2 krentenbollen. Daar konden we het wel weer even mee doen. We hadden weer een lange dag in de planning. Siebe en Alexander waren al een half uur eerder op pad. Rond 11 uur zouden we door Rheeze komen waar het gezelschap van Leon Hermans “Op stoute schoenen” hun wisseldag hadden. We besloten ze op te zoeken. Tenslotte had Leon gezegd dat de koffie altijd klaarstond. We wisten niet zeker op welke camping ze stonden maar namen de 1e op de route “ Camping “Houtekiet”.We zagen al snel de bus van Leon staan en wisten dat we goed zaten. Leon was verrast ons weer te zien en natuurlijk werd er verse koffie gezet. 
Waarschijnlijk de laatste keer dat we dit gezelschap tegen zouden komen omdat onze etappes groter waren. We namen afscheid met een foto en beloofden het te laten weten wanneer we op de St. Pietersberg zouden zijn aangekomen. Wie weet maken we zelf in de toekomst ook nog wel eens gebruik van deze vervoersservice als je wel wilt lopen maar geen zware rugzak wilt of kunt dragen.

Halverwege deze wandeldag kreeg ik (T) last van mijn hakken. Ze waren kapot gegaan door het schuren. Het waren geen blaren maar ik moest er wel wat mee doen anders zou de hak alleen maar steeds verder open gaan. PP speelde voor verpleger en liet mij voorover op een bankje tegen een picknicktafel aan leunen. Hij zou dit varkentje wel eens wassen… Vakkundig plakte hij dakpansgewijs, de witte tape uit zijn verbandzakje, over mijn hakken. Dat heeft hij vast en zeker al eens vaker gedaan. Het voelde goed….Na een uurtje lopen begon mijn hak weer op te spelen en keek ik voorzichtig onder de sok. Het mooi aangelegde dakje was een frommeltje van witte tape die onder mijn vochtige sokjes heerlijk zat te broeden en vervelen. Dit was het dus ook niet echt… de tape verdween in de prullenbak en PP deed een 2e verpleegpoging maar nu met ordinaire bruine pleisters (hansaplast die je moest knippen). Wonder boven wonder hield de pleister goed op mijn hak en heeft zo bijna een week gezeten zonder blikken of blozen. Zelfs tijdens mijn dagelijkse douchebeurt vertikte hij het om los te laten. Ik zag dan ook geen enkele reden om dit geweldige hakkenverbandje te verwisselen. Mijn hak had er baat bij want hij raakte niet verder open. Die avond kreeg ik van Siebe 2 compeedjes die ik voor reserve hield in geval dat de hansaplast mocht falen.

We arriveerden om 17.00 uur op recreatiecentrum Besthmenerberg. Een half uurtje eerder belden Siebe en Alexander ons, dat ze aangekomen waren en dat de receptie maar tot 17.00 uur open was.

We waren net op tijd… De kosten waren 10 euro inclusief gebruik douche en zwembad, een koopje dus…..Het was een ontzettend groot recreatiepark en we moesten een half uur lopen voordat we bij het kampeerveldje waren. De winkel was maar tot 6 uur open en we besloten dat PP de tent op ging zetten en ik samen met Siebe naar de campingwinkel ging lopen om de boodschappen voor het ontbijt en de noodzakelijke biertjes en rosé voor die avond te halen. PP en ik hadden besloten om deze avond in het restaurant van het park “Egelantier” te eten.
Voor het eten nog even zwemmen. In het buitenbad zagen we heel veel flubbertjes op het water drijven…. Het binnenzwembad zag er wat beter uit en we hadden het hele bad voor onszelf alleen. Er was werkelijk geen kip te bekennen.De zomer vakantie was in dit gedeelte van Nederland al voorbij. De scholen waren alweer begonnen. De reden van de stilte op dit park .We aten heerlijke biefstuk met pepersaus, witlof, boontjes, friet plus aardappeltjes en salade van de bar.
Ik merkte dat mijn voeten na 6 dagen lopen steeds eerder op de dag zeer begonnen te doen. ‘s Avonds zag ik 2 zwarte puntjes op de wreef van mijn voeten zitten en ik vroeg me af wat dat kon zijn. PP inspecteerde mijn voeten en haalde de puntjes er vakkundig met een pincet uit. Het bleken 2 piepkleine teken te zijn die zich heerlijk in mijn voetjes hadden genesteld. Ook de vermoeidheid kwam steeds eerder opzetten en dat terwijl ik voor deze reis bedacht dat het na een aantal dagen wel makkelijker zou gaan. Niets is minder waar…. Zelfs de rugzak bleef elke dag even zwaar…. Wel raakten we een beetje gewend aan de zwaarte van de rugzak. Ook constateerden we allebei dat het een behoorlijk zware dagtaak was die we hadden. Tijdens iedere rustpauze dreigden we in slaap te vallen. Niet vanwege het slaaptekort maar puur vanwege de


Ontspanning zonder rugzak, die volgde op de inspanning. Natuurlijk deden we het onszelf aan…. maar we willen nou eenmaal goed beslagen ten ijs komen wanneer we volgend jaar naar Santiago gaan, wanneer we voor alles hebben kunnen trainen behalve de duur van de reis en de hitte…. PP en ik hadden afzonderlijk van elkaar, zonder het te zeggen, iedere dag wel een moment dat we het moeilijk hadden. De dagelijkse dipjes werden stilzwijgend door ons gedragen…
Die avond werd er weer vrolijk gekletst en gezwetst bij de tent met onze jonge vrienden uit Berkhout. Natuurlijk wisten we dat ons gezelschap slechts voor enkele dagen was. Dat maakte het ook zo ongecompliceerd en zonder verplichtingen.

Twee dagen later waren PP en ik weer samen op pad, en dat was goed


 .






Reacties

Een ei hoort erbij

 

Zondag 22 Augustus 2010

Ommen - Noetsele

Dag 7, routekilometers: 29,5

 

 


’s Ochtends om 09.30 uur vertrokken. Siebe en Alexander waren ons een paar minuten voor. Zij hadden al aangekondigd om het stuk door Ommen naar het station niet te gaan lopen omdat ze dat niet zagen zitten. Dit scheelde zón 5 kilometer wat ze af konden snijden. PP en ik hebben even getwijfeld of we hetzelfde zouden doen maar uiteindelijk hebben we de route volgens het boekje gelopen.

Het landschap van vandaag was veruit het mooiste wat we tot nog toe gezien hadden. We hebben genoten van de Sallandse Heuvelrug en de prachtige uitgestrekte heide.
Wat Siebe en Alexander door hun afkorting ook gemist hadden was een heerlijk scharreleitje wat gekookt voor ons was neergezet en wat je tegen een vrije gift kon eten. Het smaakte ons heerlijk en we namen er allebei 2… 

Doordat Siebe en Alexander de voorsprong hadden, hebben we ze de hele dag niet gezien. Het was ons plan om naar een camping op 26 kilometer afstand te lopen.

Om 17.00 uur ging de telefoon dat Siebe en Alexander de camping nergens konden vinden. Die bleek plotseling te zijn verdwenen. Bovendien liepen ze midden in het bos waar ze al meerdere keren rond hadden gelopen op zoek naar de bewuste camping. We bleken slechts een paar kilometer van hen verwijderd te zijn. We spraken af dat ze op ons bleven wachten en we dan met zijn vieren een oplossing zouden bedenken. Na een half uurtje lopen zagen we in de verte Siebe aan de bosrand staan zwaaien. Alexander was nogmaals een rondje doen om te kijken of ze de camping niet gemist hadden. Maar nee…. geen camping te bekennen.
We besloten de volgende camping te nemen, 4 kilometer verderop, ook in de bossen. Het werd camping Noetselerberg vlak bij Nijverdal.
Na een lange moeizame dag, waarbij wij allebei een flinke dip gehad hebben, arriveerden wij om 19.15 uur op de camping. Een gezellig vol terras met mensen zat ons ademloos aan te kijken. Blijkbaar zag het er allemaal nogal heftig uit want ze maakten zich zorgen over ons en wilden de beheerder gaan waarschuwen want natuurlijk was de receptie al gesloten. Gelukkig kwam na een druk op de bel de beheerder snel naar ons toe.

De vermoeidheid begon goed parten te spelen en tijdens ons inschrijven in de receptie was het bijna onmogelijk om te blijven staan met de rugzak op.
Er bleek een Bistro en een friettent annex winkeltje te zijn wat wonder boven wonder nog open was tot 20.00 uur. Ons plan was snel gemaakt: Eerst een lekkere vette hap naar binnen werken bij de friettent. Tegelijkertijd boodschappen doen voor ons ontbijt. En natuurlijk weer ons biertje en wijntje scoren voor bij de tent vanavond. 
Pas daarna zouden we de tent op gaan zetten.
Zo gezegd zo gedaan…. We aten met zijn vieren waarna Siebe ging zwemmen en Alexander de tent opzette. 
Die avond weer aan de picknicktafel doorgebracht met zijn vieren. De avond was kort doordat we zo laat waren. Wat was het bedje weer heerlijk.





Reacties

Racen op de mountainbike

Maandag 23 augustus 2010

Noetsele - vlak voor Laren
Dag 8, routekilometers: 23

 



We werden ‘s morgens op de camping aangesproken door een man die het geweldig vond dat wij zo met het gezin aan het reizen en kamperen waren. Hij dacht wonderwel dat Siebe en Alexander onze zonen waren. Dat had qua leeftijd makkelijk gekund. Ik hielp hem uit de droom en vertelde dat we de jongens onderweg zijn tegengekomen. Niet met minder bewondering zei de man dat hij het toch heel knap van ons vond zoals we bezig waren….Ik nam het compliment gretig aan en was tevreden.
Vandaag zijn we weer veel met Siebe en Alexander opgetrokken. We hebben hen zelfs voor het eerst ingehaald.... Hun tempo lag vandaag een stuk lager. Ze hadden veel rustpauzes ingelast.

PP en ik waren eerder op de camping dan de 2 jongens. Het was een boeren-minicamping "Haarman" waar nog enkele caravans stonden. Het veld was verder half leeg. De boer zelf was een grote nieuwe paardenstal aan het bouwen waardoor het er rondom het bedrijf erg rommelig uitzag. Ook in het toiletgebouw was het een rommeltje waar veel vliegen zaten.

We liepen door de paardenstal naar de boerderij en betaalden de boer voor de overnachting. Het was een koopje E 10,-. We vroegen of we even een fiets konden lenen om naar de supermarkt te gaan. Tenslotte moesten we nog boodschappen doen voor het avondeten en het ontbijt. De boer had toevallig vorige week net 2 mountainbikes gekocht bij de kringloop-winkel. Deze mochten we wel even lenen. We liepen met de mountainbikes terug naar het kampeerveld waar op dat moment Siebe en Alexander arriveerden. Omdat de winkel maar tot 18.00 uur open was en het al bijna 17.30 uur was, besloten PP en Alexander de tent op te zetten en Siebe en ik naar de supermarkt te fietsen. Snel gooide ik al mijn spullen uit de rug-zak zodat ik een tas had om de boodschappen in te vervoeren. Het was een paar kilometer fietsen en spurten naar Laren. Ik had nog nooit op een mountainbike gefietst maar vond het zowaar erg leuk. Ik voelde me net weer een jong meisje… half liggend op die fiets met een (veel te ) grote rugzak op mijn rug. En maar racen tegen de klok want ik dacht dat het al bijna 18.00 uur was. Dat bleek later wel mee te vallen. Het was heerlijk om even andere spieren te kunnen gebruiken.


“De fiets hoeft niet op slot, ”  had de boer gezegd, “ze halen hier in het dorp echt niets weg….”


Bij de supermarkt deed ik boodschappen alsof ik voor 6 personen moest koken. Maar PP had zin in van alles. We hadden honger dus… Ik kocht tomatensoep met stokbrood en kruidenboter en een lekkere salade van sla met komkommer, olijven, feta, tomaten, rode ui, zalm en een honing yoghurt dressing. Voor ‘s avonds nog een paar zakjes chips met een wijntje en een biertje en we waren weer helemaal verzadigd…
De krentenbollen voor het ontbijt waren in de aanbieding. 3 Zakken voor de prijs van 1.... Maar wat had ik nou aan 3 zakken? Dat was ook veel te zwaar om mee te nemen… Ik besloot om er 2 mee te nemen voor de prijs van 1 en de 2e zak aan de jongens te geven.
Terug op de camping stond ons tentje al opgezet. 
Onze buurman was een vriendelijke man uit Emmen. We mochten onze was aan hun droogrek hangen en de telefoon opladen. Ook kregen we ‘s avonds een lamp om de tafel te verlichten. Niets ontbrak ons nog op dat moment…. Zelfs de douches waren verrukkelijk….. Een flinke warme harde straal water, regelbaar met een wel heel aparte handschakelaar. Nee, daar kon geen andere camping tegenop…..
Morgen was de laatste wandeldag voor Siebe en Alexander. Zij zouden lopen tot aan het station in Vorden, het eindpunt van het eerste Pieterpadboekje, en daar op de trein richting huis stappen. Voor hen zat de vakantie er op en kon de studie weer beginnen…

 

 





Reacties

Afscheid van 2 sympathieke jongens

Dinsdag 24 augustus 2010

Laren - Varssel
Dag 9, routekilometers: 22 + 2 lopen naar de camping.

 

 

 

Na afscheid te hebben genomen van Siebe en Alexander zijn we om 9 uur vertrokken. Zij lopen vandaag 14 kilometer naar hun eindbestemming, treinstation Vorden. Wij zijn ze nog een keer tegen gekomen onderweg terwijl zij aan het rusten waren. “Jongens… het gaat jullie goed! Leuk jullie ontmoet te hebben!”
De camping die we eerst op het oog hadden was een naturistencamping. Daar konden we nog wel mee leven maar…. er stond ook:  “geen tabak en alcohol”, en vooral met dat laatste hebben we nogal moeite zo op onze tocht. Er is niks lekkerder dan als je de hele dag hebt gelopen, dan je tentje opzetten, een potje koken, lekker douchen, en dan een heerlijk glaasje rosé of bier…. Dat is pas echt genieten….. 

Wij arriveerden om 17.00 uur op Camping “Kom es an”, nadat we ongeveer 2 kilometer van de route af hadden moeten wijken. Het zag er leuk uit behalve dat er geen kip meer te bekennen was. De camping was bijna uitgestorven. Geen vakantiegangers meer te zien….. een enkeling. Zelfs de receptie, en het kampwinkeltje wat zich achter bij de receptie bevond, was half leeg. Ook de kantine, die er overigens ook erg gezellig uitzag, maakte zonder gasten een sombere indruk. Het bleek dat de schoolvakantie in dit deel van Nederland al was afgelopen. Vermoedelijk was dat de hoofdreden van stilte op deze camping.

Omdat wij naar het zuiden liepen hoopten we dat in Brabant en Limburg de campings nog wel goed bezet zouden zijn. Dat maakt het toch allemaal wat gezelliger…
We mochten ons tentje overal opzetten en besloten om dit bij een blokhut te doen zodat we gebruik konden maken van de picknicktafel die erbij stond. Bovendien kon ons wasje mooi drogen aan het lijntje wat net onder het zijdakje van de hut hing. Nadat ons tentje was opgezet zijn PP en ik in de kantine spare-ribs met friet gaan eten.

Daarna terug naar ons tentje en gezellig aan de picknicktafel een krantje zitten lezen wat we gekregen hadden van 2 andere vakantiegasten die aan het wandelen waren. Zij verbaasden zich ook over de rust die op de camping heerste, doordat er zo weinig gasten waren. Het begon te regenen en PP en ik zetten de loodzware picknicktafel strak tegen de blokhut zodat we onder het afdakje van de hut droog konden zitten. Ondanks de regen was het toch weer gezellig zo samen….. 

 

  




Reacties