24. Een dagje Dinant.

17 mei 2011 

rustdag l'abbaye de Leffe 

dag 17, totaal: 350 km.

We hebben besloten vandaag weer een rustdag te nemen omdat we best wel moe zijn en onze beentjes willen laten wennen aan het stijgen en dalen. Hardlopers zijn doodlopers wordt gezegd en wij willen nog even blijven leven. Daarbij ook nog alle luxe die we hier in dit klooster genieten en dat alles voor een vrijwillige bijdrage. Maar er is nog meer hier.... Er heerst hier een sfeer van serene rust en stilte die ons onbekend is. We ervaren dit als zeer prettig. 

Van een van de huishoudelijke hulpen vernemen we dat de monniken van de abdij van Leffe Norbertijnen zijn die van oorsprong uit Frankrijk komen. Het zijn de enige monniken die witte pijen dragen. Ruim 3 jaren heb ik (PP) in mijn jeugdjaren op internaat Bernrode in Heeswijk gezeten, bij de Norbertijnen. Ik ben er even stil van en wandelend door de abdijtuinen komen de herinneringen van vroeger naar boven als ware het gisteren. Ik voel me daar absoluut niet onprettig bij maar voel mijzelf nog net niet thuis hier. Als ik dan zo naar T kijk en mijn gedachten de vrije loop laat, kan ik alleen maar constateren dat het celibaat echt niets voor mij is. Ook vernemen we dat het Leffebier van oorsprong van deze abdij afkomstig is. Helaas is hiervan in de abdij niets meer te merken en wordt er geen bier meer getapt. 

Van de Oekraïner krijgen we te horen dat de abdij op een onderaards stromend beekje is gebouwd. In de abdijtuin zien we door een metalen rooster in de hoek van het pad een diep gat waarin we in de diepte het water zien en horen stromen. Vanuit onze bruidssuite hebben we zicht op de kruidentuin. Een mooi aangelegde binnentuin met in het midden een kleine fontein. De maggiplant geeft bij het kneuzen van het blad een sterke geur af. Zo ook bij de tijm, de lavendel, de munt, de bieslook, de rozemarijn en de juin. Dille is ruimschoots aanwezig maar geeft een minder sterke geur af. In de hoek zien we ook nog niet volgroeide vijgen aan takken hangen. Wat een lekkernijen in deze tuin. 

 's Middags lopen we Dinant binnen. Bij de office de tourisme horen we dat we kunnen internetten bij de Afrikaanse winkel. We werken onze reislog bij zodat deze weer up to date is. T bedient de " l'ordinateur (computer) in de winkel en PP de Iphoon op enkele tientallen meters verder bij een onbeveiligd netwerk. We lopen de saxofoonroute over de Maasbrug en zien dat café Le Sax ter verhuur wordt aangeboden. 
Misschien iets voor jou Wim? Dinant schijnt de stad van de saxofoon te zijn. Op de brug over de Maas een naar schatting twintigtal saxofoons als kunstwerken links en rechts opgesteld, ieder voor zich een land vertegenwoordigend. Nederland helaas niet daarbij. Op een terrasje een heerlijke rosé en de eerste Maredsous.

We zijn net op tijd terug in de abdij voor het avondeten. Met 7 personen zitten we aan tafel. De Oekraïner en de vermeende koster, die een duplicaat is van Louis de Funes, zitten tegenover ons. Daarnaast nog twee Belgische studenten in de rechten en een nieuwe zonderling waar geen fatsoenlijk woord uitkwam. Louis de Funes is nadrukkelijk aanwezig en blijkt gecharmeerd van T's lach. We maken daar dankbaar gebruik van. Een gemêleerd gezelschap. Onder het genot van een drankje en een verhelderend gesprek sluiten we de avond samen in onze bruidssuite af. Morgen lopen we naar Blaimont of Hastière.

25. De eerste traantjes…

18 mei 2011

 l'Abbaye de Leffe-Hastiere: 25 km.

dag 18, totaal: 375 km.

Na het ontbijt in de abdij van Leffe ruimen we de tafel gezamenlijk af en in de keuken staan we samen met twee huishoudelijke hulpen, de Oekraïner en vijf monniken af te wassen en af te drogen. Een komisch gezicht zo allemaal op een rijtje aan een lange aanrecht met drie grote afwasbakken. Onze medewerking wordt gewaardeerd merken we en ze wensen ons allen nog een hele goede wandeltocht. We krijgen van een vriendelijke monnik, die hoog bejaard is, een stempel van de abdij van Leffe in onze credential. Een mooie stempel die beslist niet mag ontbreken. Een van de hulpen stopt ons nog wat brood toe en zegt; "voor u, voor onderweg". Grappig taaltje dat Belgisch. We hebben het erg goed naar de zin gehad hier. Deze twee overnachtingen waren bijzondere.

Vanaf de abdij worden we eerst een stukje door Dinant gestuurd waarna de weg al gauw weer omhoog loopt. We lopen achter de Citadel langs, een toeristische attractie in Dinant die alleen per gondel of heel veel treetjes voor de toerist te bereiken is.

Een kilometer verder worden we weer naar beneden geleid en komen we uit bij de Maas. We zijn dus gruwelijk gefopt. Aan het water maken we een praatje met een Nederlands stel die per fiets onderweg zijn naar Barcelona. Langs de Maas lopen we met de zon op onze bol richting Anseremme, een heel mooi stukje om te gaan. Voorbij dit plaatsje geeft de kaart aan dat we bij Roches de Freyt een klein stukje van de Maas weg lopen. De kaart deed niet vermoeden welke moeilijkheid ons te wachten stond. Toen het pad van de Maas af liep gaf een informatiebord instructies hoe om te gaan met muurhaken en zekeringen bij het rotsklimmen. Benadrukt werd dat er in 2007 4 dodelijke ongevallen hadden plaats gevonden. We zagen steile wanden maar waren wandelaars voor de wandelroute, de GR654. Het pad vervolgend werden we geconfronteerd met haarspeldbochten die een voorbode waren voor een behoorlijke klimpartij. Het was te doen maar het was zwaar en steil. Gelukkig verkeren wij beide in een conditioneel voortreffelijke vorm want anders was deze klim ons minder goed afgegaan. Flink hijgend en met zweet op de kop kwamen we boven aan bij een drukke asfaltweg.

30 Meter verder leidde de markering ons weer terug het bos in. Maar aan de overkant van de weg was een terras zichtbaar wat korter bij gekomen een frietkot bleek te zijn. Na al onze inspanning leek ons een Belgisch frietje wel een passende beloning. Om een nog langer verhaal kort te houden..... een puntzak met een KILO echte Belgische frieten waar ze in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen, inclusief wi-fi en stroom. 

Terug naar het bos alwaar de route werd ingezet met een afdaling die niet in verhouding stond met de klimpartij. Het was zo steil dat de concentratie meer energie koste dan de inspanning. Het gewicht op onze rug zorgde voor een extra handicap. Onder aan de Maas een behoorlijk moment van stilte waarbij T haar tranen de vrije loop laat. Ik troost haar en complimenteer haar met haar moedige houding tijdens de afdaling. Langs de Maas gaat het verder richting Hastiere omdat we na al die inspanningen niet meer via Blaimont willen. Genoeg voor vandaag. Maar Hastiere zorgt ook weer voor de nodige problemen. Office du tourist is niet echt vriendelijk en geeft andere informatie dan die wij hebben. Na al het gepasseerde en in vermoeide toestand twijfelen we en voor het eerst gaan we tegen onze principes in 3 km terug lopen.

We zijn namelijk een overnachtingadres voorbij gelopen die we in ons boekje hadden staan. Het misverstand hierover was de plaatsaanduiding op de kaart. Leggen we jullie nog wel een keer uit. We komen uit bij een vakantiewoning a Domaine du Bonsoi waar Dominique Petit woont, een vrijgezel met een hele lieve hond en een witte kat, die niet doof is. Hij is klein behuisd maar het is er heel erg knus en gezellig. Omdat we ons laat aangemeld hadden, had hij geen boodschappen meer kunnen doen maar toverde hij toch een heerlijke ham-kaaspasta op tafel met daarna een heerlijk toetje. Hij had geen bier of wijn meer kunnen inslaan en voor het eerst hebben wij onze gastheer kunnen voorzien van enkele glazen rosé. Wij hadden kort tevoren naar onze behoefte wel ingeslagen bij de Spar. Hij was zeer verrast en content. Hij was een echte gastheer en het was een plezier om hem te hebben mogen ontmoeten. Hij had een kruidentuintje op zijn balkon gemaakt en maakte zijn eigen brood en kaas. We genoten daar van gastvrijheid in de ruimste zin des woords. Dit maak je kennelijk alleen maar mee als pelgrim. Wij kunnen u aanraden pelgrim te worden. Ook nog heel wat leven in de natuur gezien maar dat vermelden we in een volgende artikel, anders worden de teksten zo groot.

Bedankt allemaal voor jullie ontzettend hartelijke en leuke maar vooral warme reacties. Ga zo door want ze doen ons goed en zijn voor ons een stimulans om jullie met onze ervaringen te blijven voeden.

26. De weldoener…

19 mei 2011 

Hastiere-Doische: 27 km.

dag 19, totaal: 402 km.

Het ontbijt bij Dominique was er weer eentje om in het boek te schrijven. We nemen afscheid en vertrekken op tijd. Een excentrieke figuur die Dominique, hij heeft indruk op ons gemaakt.
We lopen via de Maas richting Hastiere, een mooi traject wat we in 2 dagen tijd voor de 3e keer afleggen. De natuur is deze ochtend weer op z'n best en de vogels fluiten hun deuntjes opnieuw voor ons. Veel deuntjes kennen we al maar er zitten nieuwe bij. De koekoek lijkt met ons mee te vliegen want die horen we elke dag. Langs de Maaskant zien we voor de verandering een koppeltje brandganzen die zich van de Canadese ganzen onderscheiden door het meer wit boven de ogen en de grijze veren op de rug. Op een bebost gedeelte in de Maas huizen honderden kraaien, kra kra kra overal.

In Hastiere gaan we de brug over richting Inzemont om uitein-delijk naar Soulme te gaan alwaar Dominique voor ons een slaapplaats bij een boer had geregeld. Een afstand van 17 km waar we rond 13.30 uur aankwamen.

De boerin spreekt alleen maar Frans en vraagt ons of Dominique al iets had uitgelegd over de slaapplaats? Toen wij ‘nee’ schudden vroeg ze ons mee te komen naar ons onder-komen. De route ging vanaf dat moment huisafwaarts en dwars over het erf en door de koeienstallen met veel flatsen naar een overkapte open schuur helemaal achter op het erf. De schuur was gedeeltelijk gevuld met hele grote balen hooi. En ze wees naar het hooi. We hadden 2 keuzes, of op het hooi of naast het hooi. Geen wasgelegenheid of stroom maar wel mee warm eten. Dat we pelgrims zijn weten we, maar met dezelfde faciliteiten als een koe en in deze entourage afwachten wat het eten zal brengen, hebben we beleefd bedankt. We hebben beslist om verder te lopen.

Op 5 km zou in Vodelee een camping zijn, aldus de boerin. 
Aldaar aangekomen bleek dat weer een camping met alleen aftandse stacaravans, veel blaffende en agressief kijkende honden die maar amper reageren op onze DazerII (apparaatje tegen agressieve honden). Ook geen supermarkt in dit dorp dus maar weer op naar het volgende dorp, Doische, ruim 6 km verder. Doische binnenlopende terwijl we onze pijp al een heel eind leeg hebben, krijgen we gelijk de Delhaize aan onze linkerhand. Gelukkig tot 19 uur open dus besluiten we eerst de overnachting te regelen. De office du tourisme is gesloten, klote...... Er stopt een auto en een dame stapt uit die ons vraagt of wij van Jaques de Compostel zijn en ze verwijst ons naar madam Altuey net voorbij de school 1 km. verderop. Zij bleek niet thuis dus weer terug naar het dorp. Een inwoner verwijst ons weer naar het gemeenschapshuis (dat is hier niet iets waar je gemeenschap kunt hebben...). Daar blijkt ook niemand aanwezig. Terug naar het informatiebord waar een briefje hangt van een gite voor pelgrims, maar geen adres erbij. De buurvrouw van het infobord weet te vertellen dat de gite in een ander dorp is, maar naast het postkantoor alhier is ook een gite.

Ook hier weer niemand aanwezig (nog meer klote). 
Vermoeid, vertwijfeld maar nog net niet verslagen bellen we aan bij een huis wat een dokterspraktijk blijkt te zijn. De dokter staat ons te woord en geeft ons aan geen slaapplaats te weten in de buurt. Dan spreekt de man die achter de dokter staat en een patiënt blijkt te zijn. Hij zegt iets te weten en vraagt ons 10 minuten te wachten. Kennelijk las hij de vermoeidheid en wanhoop van onze gezichten. Toen hij naar buiten kwam, bood hij ons aan om bij hem thuis in de tuin te komen kamperen. Hij had ruimte genoeg zei hij. Toen we over boodschappen doen begonnen bood hij aan ons naar de Delhaize te brengen en zou daar op ons wachten. Een half uur later stonden we met boodschappen en al in de tuin van Jean-Paul en Patricia Theisman in het plaatsje Gimnee, ruim 2 km verderop. We mochten gebruikmaken van toilet en douche. We werden voorzien van koffie en zijn binnen gevraagd voor een borrel. Hij was zeer royaal met het inschenken van de wijn en het gesprek wat we hadden met hem en zijn vrouw was gemoedelijk en open en in 3 talen. In de tuin proeven we nog even van de kersenboom die al lekker zoet zijn. De 1e vruchten van de boom en dat al in de maand mei.

Speciaal voor Thea van cafe d'n Tieleman: We hebben vandaag alvast een kaarsje voor je opgestoken en zullen er in Santiago nog eentje aansteken. Maar harder lopen zal niet meevallen, sorry Thea...

27. Het zal toch niet waar zijn…..?

20 mei 2011

Doische-Treignes: 14 km.

dag 20, totaal: 416 km.

Een heel vroeg ontbijt werd ons voor vandaag aangeboden omdat Jean-Paul en Patricia moesten gaan werken. We mochten nog langer blijven maar besloten na het ontbijt onze spullen in de pakken en door te gaan. Een hartelijk afscheid van weer twee mensen die zichzelf en hun huis opengesteld hebben voor twee wildvreemde personen. Geweldig om dit weer mee te mogen maken. 

Rond 9 uur is alles zo goed als droog ingepakt en doen we de rugzakken om. Via Gimnee lopen we via een binnendoor-weggetje naar Vaucelles waar we weer aansluiting vinden op de route. Al pratende over al het moois en al het goeds wat we tot nu toe hebben mogen mee maken, realiseren we ons dat we vergeten zijn om een zakje kersen te plukken wat Jean-Paul ons had aangeboden. Jammer maar helaas.

Op 1 kilometer na Vaucelles gaat het weer behoorlijk omhoog en passeren we voor het eerst de Franse grens. Echt juichen doen we nog niet want we zien op de kaart dat het maar voor even is want na Hierges worden we weer naar België gestuurd.

Bij een viewpoint klimmen we de toren in en maken we een mooi filmpje. Maar dan krijg ik (PP) een bevestiging van wat ik een half uur eerder al voelde tijdens de klim naar deze grenslijn. Een zeurend gevoel onderhuids bij de hak van mijn linkervoet. Het is niet pijnlijk maar mijn lichaam reageert wel alsof het mis is. Ontlastende loopbewegingen om het zeurende gevoel niet te hoeven voelen, maar het zit er wel. Een gevoel wat ruim 10 jaar geleden het einde inluidde van mijn hardloopcarrière. Het zal toch niet waar zijn...?!?Op Frans grondgebied worden we geplaagd met regendruppels. Het trekt dicht en we schuilen in het bos onder een grote eik. De regenhoezen doen we alvast om de rugzakken maar met de regenjas wachten we even, omdat de temperatuur gewoon aangenaam is. De regen blijkt gelukkig maar voor kort te vallen en onderweg naar Mazee lopen we België weer binnen. Het is een smal pad op de kam van een berg, rechts van ons België en links van ons Frankrijk. In ieder geval een duidelijke grenslijn. De vergezichten zijn formidabel ondanks dat het wat heiig is. Langs dit pad mooi groen met veel kamperfoelie de in bloei begint te komen. Het is de gele kamperfoelie waarvan we de eerste exemplaren in bloei hebben vastgelegd. 

Tussen mijn oren voelt het niet goed, mijn gedachten zijn bij het welslagen van deze tocht. Ik baal als een stekker en gematigd probeer ik T te vertellen wat ik voel. We hebben het over de aanhechting van de pezen onder mijn linker hak. Waarschijnlijk veroorzaakt door al die steile klimmen langs de Maas, overbelasting dus. Voor mij een K.U.T (Kwalitatief Uitermate Teleurstellend) gevoel.

We besluiten dan ook in het eerst volgende dorp Treignes na 14 km te stoppen voor vandaag en kijken of er nog iets te redden valt met rust. En we dachten al zo goed bezig te zijn op dit gebied! 

Gelukkig een rustig weekend in het verschiet omdat de buren van PP over zouden komen. Zij hadden een bed&breakfast voor 2 dagen geregeld voor 8 personen in Surice bij het plaatsje Philippeville. Wij hoefden ons niet druk te maken en zouden opgehaald worden. In Treignes hebben we op een terrasje gezeten en hebben we in afwachting van de buren onze reislog bijgewerkt onder het genot van enkele roséetjes en maredsousjes. Achter de kerk Wi-Fi gevonden en ploep, weer twee berichtjes. Rond 17 uur waren het Hans en Wil die als eersten aankwamen en ons in Treignes ophaalden. Mark met Jolanda en Paul en Patricia kwamen iets later aan bij de B&B Beltane in Surice. We hebben de avond heerlijk afgesloten met elkaar onder het genot van.......

28. Dagje met de buren uit Heesch.   

21 mei 2011

rustdag Surice

dag 21, totaal: 416 km.

De citadel van Dinant is al vernoemd maar we hadden niet kunnen vermoeden dat we na ons vertrek vanuit de abdij in Leffe de citadel enkele dagen later van binnen zouden bekijken. Het wordt een heerlijk gezellig dagje Dinant met tropische temperaturen. We beginnen met een bezoek aan de kerk waarbij we erachter komen dat het ontbrekende orgel toch niet ontbreekt waaruit we concluderen dat als je iets gaat bekijken, je er ook de tijd voor moet nemen, anders mis je details. Zo komen we er ook achter dat "the Netherlands" niet ontbreekt op de saxofoonbrug, sorry voor de eerdere foute vermelding. We horen wat de betekenis is van de citadel en dat het uiteindelijk overgebleven product door de Hollanders is gebouwd. Enig gevoel van trots komt in ons op en na de rondleiding komen we erachter dat we het bezoek aan de citadel zeker niet hadden mogen missen. 438 treden (of zoiets) waren het naar boven maar PP heeft samen met Jolanda de gondel genomen. Geen extra belasting voor de hak en niet gek doen. Daarna nog een heerlijk terrasje en een heuse rondvaart op de Maas.

In een klein plaatsje kort bij Surice hebben we gegeten op een bankje onder de parasol bij een Belgische patattenkot (alweer). De avond brengen we rond het kampvuur door met rustgevende en slaapverwekkende kruidenthee die ook nog eens vochtafdrijvend bleek te werken. Daarna enkele biertjes met wijn en rosé, waarbij we flink gelachen en bijgekletst hebben. Bij het kampvuur in het schemerdonker vlogen de vleermuizen vrolijk rond. Het lijkt of ze hier groter en mooier zijn als bij ons. Dat deze lieflijke beestjes altijd weer spannende Dracula-achtige verhalen voortbrengen verbaast ons telkens. We realiseren ons gelijk dat we bevoorrecht zijn met zulke fijne buren, die speciaal voor ons een weekend op en neer komen om ons een hart onder de riem te steken. Op onze slaapkamer troffen we op bed een hele grote zak met drop, enkele bouillonsoepjes, sultana'a en een lolly aan. Is dat lief of niet.....dankjewel Patricia. 

De dag door ook nog wat boekjes over vogels en planten doorgebladerd die Toek van de B&B op verzoek had klaargelegd. Een fijne rustdag maar de gedachte aan mijn hak hebben me de dag door niet losgelaten. Dat we goed geslapen en ook uitgeslapen hebben moge duidelijk zijn. Een gemoedelijke B&B bij Toek in Surice. Het gemiddelde wat we aan kilometers wilden lopen laten we even los. Er zijn verschillende factoren die het gewoon onmogelijk maken. De GR654 stuurt ons telkens omhoog en omlaag en in richtingen die niet direct naar het zuid-westen lijken te gaan.

We hebben vanaf Dinant alweer 64 km gelopen terwijl we nog steeds wegborden tegen komen waarop afstanden naar Dinant worden vermeld tussen de 12 en 25 kilometer. Reden ook waarom we af en toe een lusje gaan afsnijden. Ons einddoel is Santiago de Compostela en we hopen echt dit samen te kunnen volbrengen.

We houden het kort vandaag want het is een behoorlijk werk om alles elke dag up to date te houden met de Iphoon. We doen ons best omdat we zoveel leuke reacties blijven krijgen en omdat we het ook heel leuk vinden om te doen. Als jullie blijven lezen, dan blijven wij schrijven.....

29. Un croc-monsieur et croc-madame.

22 mei 2011

Treignes-Oignis-en-Thierache: 17 km.

dag 22, totaal: 433 km.

Vandaag lopen Hans en Willie een dagje met ons mee. Na het ontbijt hebben we afscheid genomen van Toek en Marieke van de B&B en zijn we allemaal naar Triegnes gereden, het punt waar we twee dagen geleden zijn geëindigd. Terwijl we van Triegnes naar Vierves-sur-Virion lopen, wordt de auto van Hans en Willie door de andere buurtjes weggebracht naar Oignies-en-Tierache, het geplande eindpunt voor vandaag. In Vierves-sur-Viroin staan de buurtjes ons op te wachten en neemt Hans zijn autosleutel in ontvangst. De auto staat bij de kerk en tegenover het café, kan niet missen. Nadat croc-monsieur en croc-madam nog even samen op de foto worden gezet, nemen we afscheid van de grootste helft van de buurtjes. We bedanken ze voor het fijne weekend en voor alle moeite die ze speciaal voor ons hebben ondernomen. 

Kennelijk hebben ze het toch wel een beetje met ons te doen en vinden ze dat we er veel mee geleden hebben. Misschien roken we wel niet zo fris of liepen we wat moeilijk want.....alle mini uitvoeringen van shampoos, deo's, bodycrèmes, massage-gel en de voetenbalsems hebben ze voor ons achter gelaten. Zo van pak maar, neem maar, wij hebben dat niet meer nodig en jullie kunnen het goed gebruiken. Nou buurtjes, de hint was duidelijk maar vooral toch bedankt voor het gebaar. Dat alles samen met de drop, soep, snoep en de sultana’s hebben ons de nodige peentjes doen zweten. Allemaal extra gewicht dat naar mate de dag vorderde alleen maar zwaarder aan voelde. Jullie begrijpen wel dat we op de camping bij de eerste gelegenheid flink aan het wassen en smeren zijn gegaan en in tegenstelling tot normaal wat minder zuinig aan hebben gedaan.

In Olloy-sur-Viroin nemen we een terrasje en zien we de huiszwaluwen direct boven ons af en aan vliegen. Ze hebben hun nestjes hoog aan de gevel van het café tegen het raamkozijn en onder de overstek gebouwd, helemaal opgetrokken van klei of leem. Het zijn ware bouwmeesters en het is een genot voor het oog om deze vogeltjes aan en af te zien vliegen maar vooral te zien landen op hun nest.

De kaart laat zien dat ons volgend traject bijna 9 kilometer lang door een mooi bosgebied gaat. Niet al te veel hoogteverschillen omdat we parallel lopen aan de hoogtelijnen. Via mooie bospaadjes slingeren we door dit gebied.

Ergens halverwege verspert een dikke omgevallen boom het pad en kunnen we niet anders dan via de beek om het pad verder te vervolgen. Een mooi schouwspel om te zien hoe de dames van steen naar steen stappen en hun schoenen droog proberen te houden. We hebben een minuutje film hiervan, erg grappig om terug te kijken.

Iets verder pikken we het pad weer op en zien we een paar hele mooie naaktslakken op het pad. We gaan door de knieën om de mooiste van zo dichtbij mogelijk vast te leggen. Het is de zwarte wegslak  die  onder deze naam  in verschillende  kleurvarianten voorkomt. Hier dus een lichtbruine zoals op foto weergegeven. 

In Oignies-en-Tierache treffen we de auto op de afgesproken plaats aan en nemen we afscheid van Hans en Willie nadat ze ons nog even op de camping hebben afgezet. Tot over vier maanden zeggen we en we beseffen dat we nog een lange maar een mooie weg te gaan hebben. Een leuk wandeldagje met perfect wandelweer. Het houdt niet op met het goede weer. Voor de hak is deze dag gelukkig niet al te belastend geweest. Na het installeren van de tent en een heerlijke douche vervoegen we ons in het tegenover de camping gelegen café K D'or, die gerund wordt door Frédéric, een alleraardigste man van Vietnamese komaf. We kunnen er eten, krijgen de code voor Wi-Fi en mogen de computer in het café gebruiken. Frédéric spreekt ook een beetje Nederlands en Engels en legt ons uit dat we morgen alleen maar een stukje omhoog hoeven te lopen om weer aansluiting op de route te krijgen en dat hij ook altijd een kamer vrij heeft voor pelgrims. En....als we morgen vroeg nog iets willen hebben mogen we hem wakker bellen. Als de overige cafébezoekers kort voor middernacht vertrekken besluiten wij ons bedje op te gaan zoeken. Eigenlijk veel te laat maar het was er verrekte gezellig....

30. Helaas geen WiFi te vinden hier

26 mei 2011

Beste mensen,

Wij zitten op dit moment in Noord Frankrijk waar het moeilijk is om WiFi te vinden en de verdere netwerken zijn beveiligd door de internetproviders die de beveiliging beheren, dus de WiFi is niet openbaar. Met andere woorden: We kunnen op dit moment moeilijk onze berichten plaatsen omdat we WiFi nodig hebben. Dit bericht is gemaakt op de PC van het B&B waar we op dit moment verblijven in Bazancourt. 
We proberen de komende dagen iedere dag om openbare netwerken te ontdekken, maar als dat niet lukt zal het pas a.s. weekend in Reims gaan lukken, vermoedelijk..
We doen ons best en blijven aan jullie denken.
Lieve groetjes van Peter Paul en Tonny.

31. Viva la France….  

23 mei 2011

Oignis-en-Thierache - Bourg-Fidele: 22 km.

dag 23, totaal ; 455 km.

Vandaag is dochter Lotte jarig, ze wordt 22 jaar. Een sms-je, een speciaal e-mailtje en een telefoontje om haar te feliciteren. Helaas kunnen we haar feestje niet bijwonen. 

Als we de tent weer droog in de rugzak hebben lopen we even aan bij Frédéric van het café. Het lijkt gesloten maar dan ineens staat Frédéric van achter het gordijn enthousiast ons naar binnen te wenken. We nemen nog wat chocomelk en vragen brood voor onderweg waarvoor we niet mogen betalen. Na ook nog een stempel van het café in ons credential nemen we afscheid en lopen we aan.Het eerste gedeelte van de dag loopt door een groot bos nog steeds op Belgisch grondgebied. Een heel lang stuk lopen we door een diepe geul. Het is een pad maar zou bij slechter weer zomaar een riviertje kunnen worden. Wel mooi de begroeiing aan beide zijden tot gezichtshoogte. Dan ineens valt ons oog op een ruim twee meter hoog heuveltje tussen de dikke naaldbomen. Als we er naar toelopen zien we dat het een mierenhoop is maar jezus mina wat een joekel. Gelijk T ernaast en klik.....vastgelegd op foto. We kunnen niet lang blijven staan want de bewoners van deze hoop zijn duidelijk aan het proberen via de schoenen omhoog te klimmen. Het zijn dikke rooie bosmieren die akelig vervelend kunnen doen. Stampend schudden we ze af en maken we dat we weg komen. Nee, zo iets hebben we in Nederland nog niet gezien.

Bij het verlaten van de bossen passeren we bij het plaatsje Moulin-Manteau de grens met Frankrijk en treffen we een bordje met de Jacobsschelp en onderschrift: Santiago de Compostela à 2543 km. Het schiet op dus, we komen al in de buurt.

We lopen door en wijken van de route af om het vestingstadje Rocroi te bezoeken, het eerste echte stadje in Frankrijk. Met de kerk en het kerkplein in het midden met daarom heen wat winkels en een hotel met terras is het allemaal een leuk aanzien, maar echt toeristisch vinden we het niet. Dit deel van Frankrijk lijkt niet echt op toerisme ingesteld want campings en andere betaalbare overnachtingplaatsen zijn hier erg schaars. 

Na Rocroi gaan we op zoek naar de enige camping in de buurt. De kilometers zijn gemaakt en het is tijd voor rust. We komen uit in Bourg-Fidele op camping de la Muree, een hele kleine maar knusse camping. Er is een restaurant bij met een bar. Nadat de tent staat melden we ons in de bar omdat we toe zijn aan een drankje en de verjaardag van Lotte op afstand mee willen vieren. Tijdens het nuttigen van enkele rosétjes en even zoveel jupilers laden we de Iphoon en maken we ons verslagje van enkele dagen terug af. Voor we naar bed gaan belt zus Mieke die iets te gedetailleerd vraagt hoe het met ons is en waar we zitten. Ze feliciteert PP al met zijn verjaardag van morgen. Ongewone en overdreven nieuwsgierigheid zoals ze ons uitvroeg. Wij hadden reeds een vermoeden en hebben het spelletje meegespeeld. We fotograferen nog een nestje met vier jonge kwikstaartjes laag in het opgestapelde kachelhout kort bij onze tent. Pa en ma vliegen af en aan om hun kroost te voeden.

We liggen voor 21 uur al op bed omdat het vandaag een zwaar geweest is. Rust is daarvoor het beste geneesmiddel. De hak van PP blijft gevoelig maar het verergert niet.
Er brandt geen enkele lamp op de camping, pikdonker is het. Boven ons een heldere hemel met een schitterend sterrenbeeld. Zoveel sterren en zo helder zien we maar zelden. Zelfs de kleine beer in de vorm van een steelpannetje zien we in het noorden staan met de poolster als eerste ster van het steeltje. 

In verband met de verjaardag van PP morgen staat ons waarschijnlijk nog iets te wachten......we laten ons verrassen.